Learn Thai From A White Guy

อ่า! (LG Net.. Netbook) Netbook จาก LG ก่อนหน้านี้มันมีออกมา 2 รุ่น (series) ซึ่ง 2 รุ่นนั้น มีชื่อว่า X 110(X 110) กับ X 120 แต่ปัจจุบันนี้มีทำออกมาใหม่คือ LG X 130 (130) ซึ่งลักษณะพิเศษของมันก็คือ (ความพิเศษของมันง่ายๆต่อเนื่องยาวนานได้ 12 ชั่วโมง) ถูกต้อง แต่ว่าทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็คือใส่แบตเตอรี่ถึง 9 ก้อน ซึ่งทำให้ตัวมันเองมีน้ำหนัก (น้ำหนัก) มากกว่า (มากกว่ารุ่นก่อนๆ) ใช่ แต่ว่ามันก็ไม่หนักมากนะ แค่ 3.2 ปอนด์ (หรือประมาณหนึ่งกิโลครึ่ง) อืม…! แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็สนนราคาอยู่ที่ประมาณ (789,000 วอน) หรือ (เงินไทย 23,000 บาท) แค่นี้เอง ไม่แพง ถูก ถูกกว่าของบู๋เยอะเลย ของบู๋ 42,000 (ซื้อให้หน่อย) โฮ่…..! จบแล้ว (จบ)

นานะเป็นการ์ตูน เอ้ย!ไม่ใช่การ์ตูน เป็นหนัง น่าจะเป็นหนังญี่ปุ่น(อ้าวเหรอ) เออ!เพราะว่าเพลงที่ขึ้นเป็นเพลงญี่ปุ่น ชื่อ? แน้!รู้เพลงญี่ปุ่นด้วย 55++ เสร็จแล้ว เป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิง 2 คน ที่มีชื่อเหมือนกัน คนหนึ่ง (อ่า…ก็เคยดูเหมือนกันนะ) เออ!คนหนึ่งนะจะมีความฝันจะเป็นนักดนตรี (รู้ล่ะ) ที่มีชื่อเสียง(อือฮือ!) แต่อีกคนมีความฝันอยากจะเป็นคนที่ถูกรัก โดยที่แบบ คือ….เพ้อเจ้อหน่อยๆนะเรื่องของความรัก สองคนนี้พอดีได้ไปโตเกียว ไปเที่ยวรถ รถไฟคันเดียวกัน ขบวนเดียวกัน ก็ไปเจอกันบนรถไฟ แล้วก็บังเอิญอีกครั้งหนึ่ง ไปแชร์ห้องแล้วก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน ก็เลยได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน นานะคนแรกก็คือนานะที่มีความฝันเป็นนักดนตรีเนี่ยเค้าจะเป็นคนที่อาร์ทๆนะแต่งตัวตีสท์นะ แล้วก็ชอบใส่ชุดสีดำอะไรอย่างเงี่ย แล้วก็เป็นแนวเซอร์ๆหน่อย ไม่ค่อยอะไรกับใคร มีโรคส่วนตัวสูง แต่อีกคนหนึ่งเป็นแนวแบบอ่า….ช่างเพ้อฝันนะค่ะ คิคุอะโนเน๊ะ น่ารัก ต้องอยู่กับคนรัก คนรักต้อง.. แล้วสุดท้ายคนรักเค้าก็นอกใจเพราะว่าไปอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มีความ เค้าเรียกว่า ความใกล้ชิด เลยทำให้คนนั้นเปลี่ยน(ไป) เค้าก็เลยเสียใจ แล้วก็อยู่ด้วยกัน แล้ววันหนึ่งก็แฟน(เก่า)ของคน คนนั้นนะที่เป็นนักดนตรีนะค่ะ เค้าก็เป็น ตอนนี้คือ เค้าเรียกว่าอะไร? เป็นแบนด์แล้วนะ เป็นวงดนตรีที่มีชื่อเสียง เค้าก็ไปดูกัน แล้วก็สุดท้ายแล้ว นานะคนที่เป็นนักดนตรีเนี่ย ก็สมหวังก็คือผู้ชายคนนี้ก็กลับมารักแล้วก็สมหวังกัน  กับอีกคนที่เพ้อฝัน เค้าบอกว่าไม่เป็นไร เค้าแค่เห็นเพื่อนเค้ามีความสุขก็ดีใจแล้ว เค้าก็ยังมีความใฝ่ฝันที่จะตามหาคนคนนั้นที่จะรักเค้าคนเดียวต่อไป ก็จบ (จบ)

(บู๋กับตี๋  แล้วรู้จักกันได้อย่างไง) (รู้จักกันจาก) เดินเจอกันที่คณะ (คณะอะไร) เออ! ที่คณะเภสัช แล้วก็ยิ้ม ยิ้มให้กัน เสร็จแล้วปุ๊บ ! ก็ทักทาย อย่างงี้ (แล้วกี่ปีล่ะ) ฮ้า? (รู้จักกันกี่ปีล่ะ) 2-3 ปีแล้วน๊อ? ( 3 ปีตั้งแต่บู๋เรียนจบ) เออ! 3 ปีได้ (3 ปีได้) ก่อนจบตอนปี 5 (แล้วตี๋ บู๋เป็นคนแบบไหน) (บู๋เป็นคนอัธยาศัยดี อัลเลิ๊ดอ่ะ ประมาณว่าตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ถ้าอยู่กับเค้า ถ้าอยู่กับเค้า) hyperactivities ดิพี่ตี๋ ( ถ้าง่วงๆอยู่เงี่ย ก็จะคุยกับเค้า สักพักหนึ่งก็จะตื่นได้) 5555++ ขำบู๋ล่ะซิ (โอเค)(แล้วบู๋ ถามเหมือนกัน แล้วตี๋ล่ะ) พี่ตี๋เป็นคนน่ารัก อัธยาศัยดี คุยด้วยสนุก ไม่เครียด 55++ (เหรอ ใคร ใครเรียนเก่งกว่ากัน) ไม่ได้เรียนรุ่นเดียวกัน (ไม่เรียนด้วยกัน) (เออ!ใช่เน้อ) ไม่ได้เรียนเหมือนกัน บอกไม่ได้ (แต่บู๋เค้าจะสมอง สมองดีกว่าเยอะ) (ยกมือไหว้) 55++(รู้ตัวครับไม่เก่ง

ก็มีตอนประมาณป.5 ครั้งนั้น(น่า)จะเป็นคาบวิชาส.ป.ช. พ่อบู๋เป็นคนสอนเอง และพ่อบู๋ก็เป็นครูประจำชั้น แต่วันนั้นพ่อไม่ว่าง พ่อก็เลยบอกว่าให้อ่านหนังสือกันเพราะว่าใกล้สอบแล้ว บู๋ก็เลยนั่งอ่าน จับกลุ่มกับเพื่อน 3 คน ก็เป็นเพื่อนผู้หญิงหมด เพื่อน 2 คนเป็นคนตอบแล้วบู๋เป็นคนทาย บู๋ก็จะถามแบบ สมมติว่าอ่า……สมัยกรุงสุโขทัยอะไรๆ อย่างงี้ แล้วเสร็จแล้วเพื่อนก็ต้องตอบ ถูกไหม แล้วจะมีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง มันจะแกล้งบู๋ทุกวัน ทุกวันจริงๆ แล้วมันก็ไม่เคยเข็ดหลาบ วันนั้นมันก็ยืนอยู่ข้างหลังบู๋แล้วก็คอยบอกใบ้ให้เพื่อน ว่าตอบ ก. ข. ค. ง. อะไรอย่างเงี่ย บู๋ก็สงสัยว่า เอ๊ะ!ทำไมเพื่อนตอบถูกหมดเลย บู๋ก็เลยหันไป อ๋อ!ไอ้นี่บอก บู๋ก็เลยหันไปบอกว่า เตือนครั้งที่ 1 อย่างงี้ แล้วเสร็จแล้วบู๋ก็ทายเพื่อนต่อ แล้วไอ้นี่ก็แอบบอกอีก บู๋ก็บอกเตือนครั้งที่ 2 จะไม่มีครั้งที่ 3 นะโดนแน่ แล้วเสร็จแล้วมันก็ทำอีก บู๋ก็เลยครั้งที่ 3 หันไป ไม่พูดสักคำ ต่อยท้อง ต่อย บู๋จำไม่ได้ว่าต่อยหรือบู๋แทงเข่า แต่บู๋จำได้ว่ามันทรุดลงไปแล้วก็นิ่ง คือมันร้องไห้ แต่มันร้องไห้ไม่ออก เสียงมันไม่ออกไง คือมันจุกเหมือนจะตายนะ แล้วบู๋ก็แบบไม่สนใจ สักพักหนึ่งบู๋ก็เอ๊ะ!ทำไมเสียงมันเงียบไปนาน บู๋ก็เลยก้มลงไป คือมันเหมือนแบบ เหมือนคนนิ่งอย่างเงี่ย คือแล้วมันพูดไม่ได้นะ จุกมาก บู๋ก็เลยลุกขึ้นไปแล้วก็อุ้มขึ้น เป็นผู้ชายนะแต่บู๋เป็นผู้หญิง บู๋ก็อุ้มแล้วก็เขย่าตัว พอมันมีเสียงบู๋ก็ปล่อยมันทิ้งไว้อย่างงั้นแหละ แล้วสักพักหนึ่งมันก็ร้องไห้ๆ ไป แล้วพ่อบู๋ก็เดินเข้าในห้อง แล้วก็สั่งงานให้ทำอะไรอย่างเงี่ย แล้วพ่อก็แบบได้ยินเสียงคนร้องไห้ไง พ่อก็ถามว่าใครร้องไห้เงี่ย เค้าก็มองไป ด.ช.ณัชชัย เป็นอะไร ทำไมร้องไห้ ก็ไม่มีใครกล้าตอบสักคนเลยนะ เพราะเพื่อนกลัวบู๋ไง เพื่อนก็ไม่กล้าตอบ แต่มีอยู่คนหนึ่ง ลุกขึ้นมา “ไอ่บู๋ต่อยมันครับ” แล้วเสร็จแล้ว พ่อบู๋ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไง พ่อบู๋ก็หันมากำลังจะว่าบู๋ บู๋ก็ลุกขึ้นมาแล้วบอกว่าเพราะอะไรทำไมบู๋ถึงต่อยเค้า แต่ตอนนั้นบู๋พูดไป ร้องไห้ไปไง เพราะบู๋โกรธที่แบบพ่อกำลังจะว่าบู๋เงี่ย คือบู๋นะไม่ยอม เพราะบู๋ไม่ผิดเงี่ยบู๋ก็เถียงๆๆๆ สุดท้ายพ่อก็เลยบอกว่างั้นก็อยู๋กันเงียบๆแล้วกัน อย่าทะเลาะกันแล้วพ่อก็เดินออกไปนอกห้อง แล้วสรุปเพื่อนคนนั้นมันก็ไม่กล้าแกล้งบู๋อีกเลยนะ(ช่วงนั้น) แต่มันก็ยังไม่เข็ดนะ หลังๆมามันก็แกล้งอีกเหมือนเดิม มันเจอบู๋ถีบไปหลายทีล่ะ (แล้วช่วงนี้ต่อยบ้างไหม) ช่วงนี้เหรอ วันนั้นจะต่อยแล้ว (ใครล่ะ) พนักงานขายร้านซุปเปอร์มาเก็ตแห่งหนึ่ง(เออ!อีกเรื่องหนึ่งเน้อะ) ได้ ได้

ก็อันนี้ก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่งก็คือเป็นประสบการณ์ตอนที่ตัวเองไปเป็นออแพร์

แต่ที่นี้เป็นเหตุการณ์กับเด็กคนโต คนโตเค้า…ออกเสียงแบบฝรั่งไม่ถูกอ่ะ …Matthew

ก็จะเรียกเป็น แมทธิว แล้วกันนะ ออกเสียงแบบคนไทยไง เออ นั่นแหละ

ก็คือตอนนั้นแมทธิวเค้าอายุประมาณ 5 ขวบ

ทีนี้ตอนนั้นน่ะเพิ่งไปถึงบ้านใหม่ๆแล้วเราก็เริ่มรู้จักกับเด็ก แล้วเด็กก็คือเหมือนกับตื่นเต้นที่ว่า เออเราเป็นสมาชิกใหม่ของบ้าน แล้วเค้าก็แบบชอบที่จะให้เราเล่นด้วยอะไรอย่างเงี้ยตลอดทั้งวัน

แต่ทีนี้ตอนนั้นน่ะ คือมัน เรา..เราเลิกแล้วไง เลิกงานแล้วไง ก็คือ off แล้วก็ถึงเวลาพักผ่อนของเราไง

ทีนี้เราก็อยากจะอาบน้ำ แล้วก็ แมทธิวเค้าก็มาเคาะประตูที่ห้องแล้วก็บอกว่า เออ เอ๋จะทำอะไร เราก็บอกว่ากำลังจะอาบน้ำ เค้าก็ เหรอ ขอเล่นด้วยได้มั้ย ขอเล่นด้วยก่อนได้มั้ยอย่าเพิ่งอาบ ก็บอกว่า ไม่ได้ ก็เดี๋ยวขออาบน้ำก่อนแล้วกันแล้วเดี๋ยวเสร็จแล้วเดี๋ยวจะลงไปเล่นด้วย แมทธิวก็แบบเหมือนกับไม่ยอมอ่ะ อยากจะให้เราเล่นด้วยอะไรอย่างเงี้ย ก็เลย…เอ่อ เค้าก็พยายามตามตื้ออ่ะนะ เค้าบอกว่า นะนะ เอ๋นะ ขอเล่นด้วยนะ ก็บอกว่าไม่ได้ เดี๋ยวขออาบน้ำก่อน ฟังนะ เดี๋ยวไปรอข้างล่างก่อน แล้วเดี๋ยวเสร็จแล้วจะลงไป เค้าก็บอกว่า งั้นขอเข้าไปด้วยได้มั้ย เค้าก็แบบว่า เอ่อ..ปกติแมทธิวเค้าจะเป็นเด็กที่เสียงดังแล้วก็พูดมากอะไรอย่างเงี้ย เค้าก็เลยบอกว่า ฉันสัญญานะว่าฉันจะไม่เสียงดัง ฉันจะเข้าไปนั่งดูเงียบ ๆ คือไม่ส่งเสียงดัง ก็บอกว่า ไม่ได้ ไม่ได้อะไรอย่างเงี้ย เดี๋ยวขออาบน้ำเสร็จก่อน ทีนี้สุดท้ายคือยังไงเราก็ไม่ยอมให้เข้าไปใช่มั้ย เค้าก็เลยเหมือนกับว่าคิดเหตุผลอ่ะ คิดหาวิธีที่ว่าจะให้เราอ่ะ ให้เค้าเข้าไปให้ได้ เค้าก็เลยบอกว่า นะเอ๋นะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคนไทยอาบน้ำยังไง

ก็คือจุดประสงค์ของเค้าคือ เค้าไม่ได้ต้องการอยากดูเราอาบน้ำไง เพียงแต่เค้าอยากให้เราอ่ะเล่นกับเค้าแค่นั้นแหละ

ก็เมื่อวานก่อนไปกินข้าวที่คณะ สั่ง อ่า!…..เค้าเรียกว่าอะไรล่ะ เกาเหลา เกาเหลาคือการที่เอาผักนะต้มลงไปในน้ำใช่ไหมแล้วก็มีน้ำซุปใส่ลงไป แล้วก็มันจะต้องปรุงเครื่องเอง บู๋ก็ปรุงๆๆทุกอย่างล่ะ ทั้งน้ำส้ม น้ำมะนาว น้ำตาล น้ำปลา แล้วก็พริก คือสุดท้ายแล้วก็คือจะใส่พริกไทยนะเพื่อที่จะแบบให้มันอร่อยๆนะ ก็คือไม่ได้ดูว่ามันเป็นขวดอะไร ก็คือพริกไทยมันอยู่ตรงนี้ แล้วบู๋ก็ใส่น้ำปลา น้ำอะไร…แล้วบู๋ก็หยิบขวดหนึ่งขึ้นมา แล้วก็เท เอ๊ะ! แล้วทำไมมันเทไม่ออก ก็เทแรงๆๆ สรุปแล้วขวดนั้นคืออะไรรู้ไหม ให้ทาย?ขวดอะไร (ไม่รู้ง่ะ) ขวดไม้จิ้มฟันไง มันก็เลยไม่ออก ดีไม้จิ้มฟันมันไม่ทะลุออกมา เพื่อนบู๋ก็เลยบอกว่า แม้ง!โง่ได้อีก (555++) (แน่นอนสิ)แค่นี้ล่ะ จบแล้ว (มันมืดเหรอ)(เก่งเน้อ) ไม่มืด (ไม่มืด มันไม่มืด ไม่ได้ดูแน่นอน) เออ!ไม่ได้ดู ถูกต้อง

Breakdown -

ก็ – well…

เมื่อวานก่อน – once (some day in the past)

ไปกินข้าวที่คณะ – I was eating (went to eat) at my faculty (area)

สั่ง อ่า!…..  - I ordered….uhh

เค้าเรียกว่าอะไรล่ะ – whats it called..um..?

เกาเหลา – gao lao

เกาเหลาคือ – gao lao is…

การที่เอาผักนะต้มลงไปในน้ำ – like when you boil vegetables …

ใช่ไหม – right?

แล้วก็มีน้ำซุปใส่ลงไป – and there is some soup broth in there…

แล้วก็ – and also..

มันจะต้องปรุงเครื่องเอง – you gotta add your own seasonings

บู๋ก็ปรุงๆๆทุกอย่างล่ะ – so I was putting in everything in sight…

น้ำมะนาว –  lime juice

น้ำตาล – sugar

น้ำปลา – fish sauce

แล้วก็พริก – and hot pepper

คือสุดท้าย – and finally

แล้วก็คือจะใส่พริกไทยนะ – some black pepper

เพื่อที่จะแบบให้มันอร่อยๆนะ – to finish it off just right

ก็คือไม่ได้ดูว่ามันเป็นขวดอะไร – I wasn’t paying attention to what I was doing (which bottle was which)

ก็คือพริกไทยมันอยู่ตรงนี้ – and the black pepper was over here…

แล้วบู๋ก็ใส่น้ำปลา – and I was putting in the fish sauce…

น้ำอะไร… – and some other stuff

แล้วบู๋ก็หยิบขวดหนึ่งขึ้นมา – and I picked up the next bottle

แล้วก็เท – and started pouring…

เอ๊ะ! – wha!?!

แล้วทำไมมันเทไม่ออก – the stuff just wasn’t coming out…

ก็เทแรงๆๆ – so I started pouring it harder

สรุปแล้วขวดนั้นคืออะไรรู้ไหม – anyways,what do you think was in the bottle?

ให้ทาย? – wanna guess?

ขวดอะไร (ไม่รู้ง่ะ) ขวดไม้จิ้มฟันไง  - what was it then?  the toothpick container of course

มันก็เลยไม่ออก – the things wouldn’t come out

ดีไม้จิ้มฟันมันไม่ทะลุออกมา – its a good thing they didn’t come out

เพื่อนบู๋ก็เลยบอกว่า – and my friend was like…

แม้ง!โง่ได้อีก – you are a moron..

(555++) – [laughing]

(แน่นอนสิ) – got that right

แค่นี้ล่ะ – thats it

จบแล้ว – its finished

(มันมืดเหรอ) – was it dark or something?

(เก่งเน้อ) – amazing

ไม่มืด – it wasn’t dark

(ไม่มืด มันไม่มืด ไม่ได้ดูแน่นอน) -it wasn’t dark.  you just weren’t paying attention (looking at)

เออ!ไม่ได้ดู ถูกต้อง – yea, I wasn’t looking, right

ยาดม

เป็นผลิตภัณฑ์ตัวหนึ่ง เดี๋ยวบู๋จะนำเสนอ (หัวเราะ) อุ๊ย!ไม่ใช่ (555++) (เหมือนโฆษณาเลย) อันนี้เค้าเรียกว่ายาดม มันจะมีแบบหลายยี่ห้อ มีท่านเจ้าคุณ โป๊ยเซียน มีเซียงเพียวอิ๊ว มีอะไรเยอะแยะมากมาย (เปิดให้ดู) มัน เดี๋ยวสิ…ก็เดี๋ยว sample ก็เดี๋ยวจะ test ให้ดูด้วย O.K. ( sorry sorry ) อย่าเพิ่งลัดคิว (หัวเราะ) ก็ อ่า….ยาดมมันก็มีหลายราคา มีหลายเกรด แล้วแต่คนชอบ แต่บู๋นะจะชอบดมโป๊ยเซียน ก็คือมันจะมีกลิ่นที่แตกต่างกัน กลิ่นจะแรง กลิ่นจะอ่อน อะไรอย่างเงี่ย คือมันจะแตกต่างกันที่กลิ่น แตกต่างกันที่กลิ่น แต่บู๋นะชอบโป๊ยเซียน ก็คือจะใช้ สรรพคุณนะค่ะ อ่านให้ฟัง บรรเทาอาการวิงเวียนศรีษะ หน้ามืด เป็นลม (555+) มีส่วนผสมของเมนทอล การบูร น้ำมันยูคาลิปตัส และก็พิมเสน ฉะนั้นก็คือสรรพคุณในที่นี้ก็คือใช้เวลาเราเวียนหัว เวลาจะเป็นลม เป็นอะไรอย่างเงี่ย เค้าก็จะเอามาใช้กัน วิธีใช้ก็คือ อันนี้มันเป็น 2 in 1 คำว่า 2 in 1 ก็คือ เปิด……..smell ดมได้ แล้วก็อีกอย่างหนึ่งก็คือ มันจะมีตรงนี้ที่เป็นก้นตรงนี้ จะเป็นน้ำๆ เป็น liquid ก็คือเวลา สมมติว่า อย่างเงี่ยเราต้องเปิดดมบ่อยๆใช่ไหม แต่ถ้าสมมติเราใส่เสื้อหรือใส่อะไรอย่างเงี่ย ใส่อย่างเงี่ย จะได้ติดเราไปนานๆ (แล้วกินได้ป่ะ) กินไม่ได้ กินแล้วก็จะแสบคอ แสบท้อง (555+) มันร้อนไง เพราะว่ามันเป็นน้ำมันยูคาลิปตัส (อืม…) อืม! ก็อย่าง เมื่อก่อนตอนเด็กๆ บู๋เล่นกีฬาเงี่ย(แล้วซื้อเท่าไหร่ล่ะ) อันนี้ 13 บาทเอง (อ็!ก็ไม่แพงเน๊อ) 13 บาท ไม่แพง ไม่แพง น้ำมัน เอ้ย! ถ้า ถ้าเป็นท่าเจ้าคุณนะ แค่ไอ่นั้นเอง แค่ 8 บาทเอง ไม่แพงเลย (มีโทรศัพท์ของบู๋เข้ามา,จบ) ฮัลโหล เออ!เออ!เออ!เออ! เดี๋ยวฉันลงไปรับ O.K. เดี๋ยวฉันลงไปรับ แกยืนรออยู่ตรงนั้นแหละ เพราะฉันรู้แล้วว่าแกอยู่ตรงไหน เออ! เออ! เออ! ก็แกบอกว่าตรงหน้าโซลาว ฉันก็รู้แล้วล่ะ เพราะมันตรงข้ามที่ฉันอยู่ไง เออ! O.K. เดี๋ยวไปรับเนแป๊บหนึ่ง………..

(อ่ะ) อ่ะ  เว่อร์ ก็มันจะ อย่างเช่น ไปเที่ยวแล้วเจอผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวแบบว่า อุ๊ย! ฟูฟ่อง อลังการมาก (สวยงาม) แบบว่างานอย่างงี้ฉันแต่งแบบธรรมดาก็ได้ ไม่จำเป็นต้องขนาดนั้นก็ได้  แม่ง!ดูผู้หญิงคนนั้นดิโคตรเว่อร์เลย(555++) มันต้องทำเสียงและหน้าตาด้วย เป็นอะไร เป็นอะไรที่แบบเกินความจริงมากเกินไป ใช่ๆ เกินความจำเป็นอะไรอย่างเงี่ย(อือ…ก็เว่อร์ ก็เหมือน over the top rate, too much to sth.) เออ! ใช่ๆ(…….) มากเกินไป (อืม..อะไรมากเกินไป)

การเรียนรู้สิ่งๆหนึ่งให้ประสบความสำเร็จ ในมุมมองบู๋นะ อันนี้ดูจากตัวอย่างที่ ที่ผ่านมาที่บู๋เจอ ก็สิ่งแรกที่รู้สึกว่ามันจะต้องมีก็คือ ต้องรู้สึกว่าชอบในสิ่งนั้นๆก่อนและก็อยากสนใจที่จะทำเพราะถ้าเราไม่ชอบเราไม่สนใจ มันจะไม่มีการเริ่มต้น (อืม) อืม……. เสร็จหลังจากนั้นเราก็สร้าง เค้าเรียกว่าอะไร กลยุทธ์ (555) วางแผนว่าจะเริ่มอย่างไรก่อน ก่อน อ่า เริ่มเรียนรู้ พูดง่ายๆ เริ่มเรียนรู้อย่างเช่น เรียนรู้จากคนอื่นก่อน หรือเรียนรู้ด้วยตัวเองจากหนังสือหรือว่าเรียนรู้ด้วยจากการแบบฟังหรือพูดหรืออะไรอย่างเงี่ย จากนั้นก็เอามาฝึกฝน การฝึกฝนซึ่งจะทำให้เราสามารถพัฒนาการได้เร็วขึ้น ก็คือ การดูบ่อยๆ ฟังบ่อยๆ อ่านบ่อยๆ ทุกๆวัน วันละนิดๆหน่อยๆ อย่างสม่ำเสมอ อืม.. แล้วหลังจากนั้นก็ลองลงมือทำ คำว่าลงมือทำก็อย่างเช่น ก็สมมติว่าเราอยากรู้ภาษาไทย เราก็ต้องฟังบ่อยๆ พูดบ่อยๆ โดยเฉพาะการออกไปพูด เพราะถ้าพูดเสร็จแล้วปุ๊บ! มีคนแก้ให้เราก็จะรู้ว่าสิ่งๆนั้นผิดหรือถูก แล้วสิ่งที่ผิดเราก็มาปรับปรุงแก้ไขให้มันถูกแต่ถ้าสิ่งที่มันถูกอยู่แล้ว เราก็ congratulations (หัวเราะ) ก็ ก็ดีแล้วไงเออ! แล้วเราก็เก็บประสบการณ์ให้มากขึ้นๆเรื่อยๆหลังจากนั้นเราก็จะสามารถที่จะทำให้สิ่งที่เราสนใจหรือเราต้องการเรียนรู้เนี่ยประสบความสำเร็จและพัฒนาการได้ดีขึ้น แต่ มันก็ต้องอาศัยเวลา ใครจะเร็ว จะมาก จะน้อย ก็ขึ้นอยู่กับการสนใจของแต่ละคน อืม.. เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากความสนใจก่อน ถ้าไม่สนใจมันจะไม่ดี (แน่นอน) จบ

Robinson Crusoe

ก็เป็นคนหนึ่งชาว(หัวเราะ) สักอันหนึ่งอ่ะ(หัวเราะ) จำไม่ได้ไง จำได้แค่ว่าคือ เค้าง่ะเป็นคนที่ชอบ  ชอบการผจญภัย เค้าก็เลย  ที่จำได้ก็คือ เค้าออกไปแล่นเรือกับเพื่อนๆ  กับอะไรอย่างเงี่ย แล้วก็เหมือนแบบเกิดโดนโจรสลัดนะมาปล้น  แล้วเค้าก็ถูกจับไปเป็นเชลย แล้วเสร็จแล้วเค้าก็ แต่ว่าเจ้านายเค้านะเป็นคนดี ใจดีมากเลย พอเค้าถูกจับไปอะไรอย่างเงี่ยก็คือไปเป็นทาส แต่ว่าเค้าก็ไม่ได้แบบโหดร้ายทารุณอะไร อะไรชายคนนี้ นายเอแล้วกันบู๋จำชื่อไม่ได้ ไม่ได้ทารุณเอ แล้วพอมาวันหนึ่งเค้าก็ให้ออกไปแบบไปล่องเรือคือประมาณแบบว่ามีโอกาสที่จะหลบหนี เค้าก็เลยหลบหนีออกไปเสร็จแล้วปุ๊บก็เค้าก็เรือมันแบบไม่ได้ใหญ่อะไรมากอย่างเงี่ย มันก็เลยเหมือนแบบอับปราง แล้วก็ไปติดอยู่บนเกาะ เค้าก็อยู่บนเกาะคนเดียวคือคนอื่นนะตายหมดเลยอะไรอย่างเงี่ย เค้าก็อยู่บนเกาะคนเดียว แล้วก็พอเค้าตื่นขึ้นมาคือประมาณว่าก็อยู่บนเกาะที่ข้างรอบๆข้างก็มีแต่ทะเลอย่างเงี่ย เค้าก็ไม่รู้ต้องใช้ชีวิตอย่างไง ต้องทำอย่างไง เค้าก็เริ่มเรียนรู้ว่าอยู่บนนี้อันดับแรกก็ต้องสร้างๆบ้าน สร้างที่พัก สร้างที่อยู่ แล้วก็หาอะไรมากิน แล้วการจะหาอะไรกินก็ต้องเป็นผลไม้หรือว่าเป็นสัตว์ป่าที่อยู่ตรงนั้น แล้วก็น้ำก็ต้อง เค้าก็ต้องรู้จักที่จะจุดไฟแล้วก็มีหม้อ มีอะไรอย่างเงี่ยเพื่อที่จะเอามาต้มน้ำ เพราะถ้าเกิดกินน้ำที่มันมาจากน้ำทะเลหรือจากที่แบบตามแหล่งน้ำที่แบบตรงนั้นมันก็ต้องแบบไม่สะอาด แล้วก็อาจจะทำให้เค้าติดเชื้ออะไรอย่างงี้ได้ เค้าก็เลยแบบต้องหาหม้อมาต้ม แล้วเค้าจะหาหม้อจากไหน คือเค้าไม่มีอะไรเลย เค้าก็เลยแบบต้องเริ่มสร้างจากหินจากอะไรอย่างเงี่ยก็เอาหินมาแบบ เค้าเรียกว่าอะไรล่ะ ตีๆๆต่อยกันจนแบบเหลาให้เป็นไม้ เป็นมีดดาบ อะไรอย่างเงี่ย คือ เครื่องครัวอะไรต่างๆนาๆของเค้า คือเหมือนประมาณว่าบ้านหลังหนึ่งควรจะมีของอะไรบ้าง คือเค้าสร้างขึ้นมาเองหมดเลย แต่ว่าระยะเวลาในการสร้างก็คือ เค้าอยู่ที่นี้ประมาณ 27 ปี เพื่อที่จะสร้างพวกนี้ให้ครบหมดทุกอย่างเลย จนสุดท้ายสุดที่เค้านะหลบหนีออกมาจากเกาะนี้ได้ก็มีคนหนึ่งก็ ไม่ใช่มีคนหนึ่งก็กลุ่มหนึ่งเหมือนกัน เค้าเป็นเหมือนเป็นกัปตันเรือ แล้วเค้าก็ถูกจับโดยแบบมีแบบมีพวกที่ทรยศเค้าเนี่ยในเรือเดียวกันนี้ เค้าก็ถูกจับเอาไว้ เค้า(นายเอหรือRobinson)ก็เหมือนแบบไปช่วยคนเนี่ย(กัปตัน) แล้วคนเนี่ยก็เลยบอกว่า เออเนี่ย! ทำแผนกันว่าเค้า(กัปตัน) จะไปเอาเรือคืนอะไรอย่างเงี่ย ไปเอาเรือคืน แล้วถ้าเกิดเค้าส่งสัญญาณมานั้นแปลว่าสงบแล้วก็ให้เค้าออกไป แล้วเค้าก็จะพาไปกลับบ้านเค้าอะไรอย่างเงี่ย(เป็นคนประเทศเดียวกัน) แล้วสุดท้ายแล้วกัปตันนี้ก็ทำสำเร็จก็เลยพาเค้ากลับบ้านแล้วก็จับไอ้พวกที่ทรยศนั้นน่ะให้มันถูกจับอยู่เกาะแทนเงี่ย แต่พวก แต่ว่าพวกนี้ก็ยังโชคดีกว่าเค้าตอนที่เค้ามาครั้งแรกคือเค้าไม่มีอะไรเลย เค้าสร้างเองหมด แต่ตอนนี้พวกเนี่ยมาคือเค้าสร้างไว้ให้หมดแล้ว อย่างงั้นพวกนี้ก็ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ แต่ว่ามันจะติดต่อกับใครไม่ได้เท่านั้นเอง แล้วเค้าก็ได้กลับบ้าน แต่สรุปสุดท้ายเค้าก็คิดว่าเค้าจะไม่ ไม่ล่องเรืออีกล่ะ จะไม่ทำอะไรอีกล่ะ ก็คือแบบจะอยู่ชีวิตเฉยๆธรรมดาๆ เรียบง่ายอะไรอย่างเงี่ย แต่การที่เค้ากลับไป 27 ปีที่เค้าไม่อยู่ พอเค้ากลับไป พ่อ แม่ ของเค้าก็ตาย พี่ชายเค้า ญาติเค้าก็คือตาย(ไป)หมดเลย เหลือแต่หลาน หลานกับลูกของพี่ชาย(หลานอีกคน) ก็ประมาณ 2 คนเท่านั้นแหละที่เค้า(ไป)อยู่ด้วย แล้วสรุปสุดท้ายหลานเค้าคนโตเนี่ยก็ชอบเหมือนกัน ชอบเหมือนกับเค้าก็เลยแบบชวนเค้าออกไปล่องเรืออีกครั้งหนึ่ง เค้าก็เลยได้ออกมาผจญภัยอีกครั้งหนึ่งเนี่ย เค้าก็เลยคิดว่าเองเค้านะเป็นเรื่องที่แปลก เรื่องที่แปลกที่วันหนึ่งจะต้องเอามาเขียนเป็นหนังสืออะไรอย่างเงี่ย แล้วก็เอามาขายได้ อะไรอย่างเงี่ย อืมมม จบล่ะ